Entradas

Mostrando entradas con la etiqueta Entrevistas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Entrevistas. Mostrar todas las entradas

martes, 5 de junio de 2012


ENTREVISTA A GUMERSINDO VILLAMAYOR DONO, PRESIDENTE DA ASOCIACIÓN DE COMERCIANTES DE A ESTRADA.


No centro, Gumersindo Villamayor, presidente de ACOE, nun dos seus múltiples actos.


Na búsqueda de información acerca do pequeno comercio de A Estrada, como referente da nosa actividade económica e forte creador de postos de traballo no concello, lévase a cabo a seguinte entrevista a Gumersindo Villamayor Dono, presidente da Asociación de Comerciantes de A Estrada (ACOE), e propietario de Copistería Copistrada. Gran innovador e coñecedor do sector, a súa ambición e carácter abren unha porta á dinamización do pequeno comercio, nun tempo fortemente marcado pola crise económica e o dominio das grandes superficies.

Velaquí o enlace donde seguir os proxectos e infraestructura da asociación, a través da súa páxina web:



Antes de comezar, agradecer a inestimable colaboración de Raquel López López, xerente de ACOE, quen mediante a súa gran vontade e inestimable colaboración se puido levar a cabo este proxecto.

Sen máis, comecemos coa entrevista....

P: Como inicio, ¿poderíasnos comentar como xorde ACOE?
R: A asociación ACOE, xorde basicamente como unha actitude de defensa ante o desenvolvemento e proliferación das grandes superficies, nos tempos da apertura de Área Central e o Corte Inglés. Neste tempo concédense tamén axudas para a promoción do pequeno comercio. Ese é o contexto no cal xurdimos...

P: Como presidente, ¿cales son as túas principais liñas de actuación?
R: Levar a cabo os obxectivos de ACOE. A asociación oferta unha serie de servizos por debaixo dos prezos de mercado. Ofrécense dende axudas á xestión, gardería, asesoría, párking.... e múltiples actividades variadas.
Basicamente somos un organismo de xestión enfocado ao pequeno comercio.

P: ¿Cal é o funcionamento?
R: ACOE é unha asociación de réxime democrático, elixindo unha directiva cada 2 anos. Celebramos unha Asamblea Xeral de socios anualmente, e varias extraordinarias. Actualemente está composta por 10 directivos.

P: ¿A que sectores engloba?
R: Ao sector automobilístico, téxtil, á hostelería, complementos, restauración... ao pequeno comercio estradense en xeral.

P: Dada a variedade de sectores, ¿isto non crea un problema á hora de acadar obxectivos comúns?
R: Si que os crea, por suposto. Un exemplo claro é o caso da hostelería, un sector moi complexo. O importante é tratar de minimizar o problema ao máximo, tendo claro o obxectivo fundamental, protexer ao pequeno comercio. Ante a heteroxeneidade reinante, resulta primordial establecer uns obxectivos comúns cos que acadar vantaxes para todos,  por exemplo a través de campañas para os sectores implicados. Trátase de ser flexibles pero cunha idea clara.

P: ¿Cantas empresas compoñen a asociación?
R: Agora mesmo somos 160 asociados. Na miña opinión, tódolos membros deberían estar integrados na ACE, para tratar de aproveitar as sinerxías e crear colectivismo entre os diferentes grupos, debería incluso ser obrigatorio.

P: ¿En que consiste o Centro Comercial Aberto?
R: O Centro Comercial Aberto é un órgano que aglutina ao pequeno comercio. Constitúese como un modelo de asociacionismo do mesmo, con características e obxectivos en común a través dos que conseguir consolidar unha marca. É xusto o oposto aos centros comerciais pechados como o seu nome ben indica, o noso obxectivo é o comercio da rúa.

P: A asociación persegue o colectivismo e interacción empresarial entre as empresas da vila, ¿realmente prodúcese?
R: Non todo o que se debería lograr, pero sen dúbida a asociación amosa aspectos moi positivos, os cales non se chegarían a dar sen a súa existencia. O gran lastre co que nos atopamos é a falta de compromiso, participación, profesionalización... Non existe unha tradición comercial no pobo, traballar sen asociacionismo e sen as novas tecnoloxías son factores que dificultan a actividade. Neste senso a tradición histórico-cultural xoga un papel clave, así como a realidade socioeconómica ante a tesitura actual, estamos a traballar cara a “chinarización” da economía, e a exclusión do pequeno comercio.

P: Co logotipo Merca A Nosa Marca lévase a cabo un tipo de marketing empresarial que favorece o crecemento económico na nosa vila pero, ¿cal é a resposta dos habitantes?
R: A través deste logotipo trátase de incentivar o consumo nos comercio estradense. Ademais con ela intégrase a tódalas empresas asociadas.
Basicamente, o problema do pequeno comercio é de autoestima. A imaxe que se da, trato persoal, paternalismo, pode a veces xogar un papel contraditorio: a perspectiva do “pobriño” comerciante non funciona.

P: ¿A que tipo de problemas se enfronta a asociación hoxe en día?
R: A crise sen dúbida é un factor determinante, ata o momento a resposta á mesma foi moderadamente satisfactoria. Creo que o maior impacto se dará a partires de agora. Economicamente a asociación segue máis ou menos como estaba, e mantéñense o número de asociados. Un dos problemas que se nos plantexa coa crise é a redución das axudas e subvencións provintes da Xunta, fálase de reducións á metade das mesmas.
Co tempo logramos un gran avance, ata fai pouco non había local nin xerencia, agora si, polo que a asociación cobra un carácter máis formal, dotándoa dun espazo físico ao cal dirixirse, proporcionando aos integrantes un mellor asesoramento.
Habitualmente recibimos queixas e suxerencias, sobre todo queixas... as cales grazas a Raquel e ao seu gran labor rapidamente se solucionan (risas), sen a súa axuda realmente isto sería complicado de soster.

P: ¿Que iniciativas se están a levar a cabo?
R: Pois entre elas están as subvencións ao cine, para que a xente merque e non se vaia a outros lugares, por exemplo. O obxectivo é sumar ao ente que máis promociona e subvenciona a cultura de A Estrada a través da iniciativa privada. A pedra angular de todo isto é manter e desenvolver actividades culturais, xa que fixan poboación e mercado.
Entre os programas que desenvolvemos nos últimos tempos destacar a campaña do libro, un concurso de tapas para a hostelería da vila, a tarxeta por puntos mediante a cal os consumidores poden obter premios pola súa fidelidade ao pequeno comercio.... As máis importantes son as campañas de nadal e primavera.
Outra medida, ante a coxuntura económica actual, é a de racionalizar o gasto ante a redución das subvencións. A tardanza á hora de recibir os fondos públicos, en torno a tres meses, xa nos causou graves problemas nos últimos tempos, entrando en números roxos medio ano.

P: ¿En que consiste a Tarxeta de Fidelización do Comercio de A Estrada?.
R: Os asociados participantes nesta iniciativa entréganlle aos clientas as tarxetas, as cales se cargan con puntos para optar a un catálogo de produtos.
A través desta tarxeta obtemos información de relevancia en canto ás preferencias e actitudes dos consumidores. Sen embargo, a súa implementación é custosa, sete anos van xa para poñelas en orde, sobre todo en canto á base de datos se refire. Nesta mesma liña tamén se fan tarxetas regalo.

P: ¿A asociación conta con apoio do Concello e da Administración, ou dalgún ente privado?
R: De entes privados non, sea caso convenios con parkings, seguros, gardería, transporte, paquetería, con FIMEGA, abogados, descontos en xestión.... multitude de aportacións cos que  os comerciantes locais poden acadar un aforro en torno ao 40% ou 50% se forman parte de ACOE.

P: ¿Existen programas de formación?
R: Si existe un amplo abanico en canto a programas de formación, sen embargo prodúcese unha grave problemática pola incompatibilidade de horarios. A pesar de todo, o problema máis importante segue a ser a falta de interese.

P:¿Cales son as perspectivas a medio e longo prazo?
R: A mellora en canto á tesitura socioeconómica, levar a cabo campañas máis concretas, transmitir optimismo tanto ao consumidor como ao pequeno empresario... constitúen retos básicos para o bo funcionamento da asociación.

P: Moitas grazas pola túa colaboración e aporte á dinamización cultural do pequeno comercio, espero que se cumpran os obxectivos marcados, e siga adiante este gran proxecto.
R: Grazas a ti por contar connosco. 


miércoles, 9 de mayo de 2012

Entrevista a Xaquín L. Muíños, "O Señor das Moscas".





Estradense de pies a cabeza, ribereño del Ulla, gran pescador, ilustre montador de moscas de pescar, reconocido escritor de pesca y, sobre todo, gran amigo personal de este humilde cronista, Xaquín L. Muiños, “El Señor de las Moscas”  nos concede una entrevista en la cual comenta su lado más personal, vivencias acaecidas a lo largo de su vida y, fundamentalmente, su gran pasión: la pesca en su estimado Ulla…
Conocido internacionalmente por sus moscas artificiales, pequeñas en tamaño, pero enormes en cuanto obras de arte. Colabora en numerosas revistas como la asturiana “Orbayu y Naturaleza”, o la nacional Trofeo Pesca. Ha participado como cronista en el periódico gallego Trueiro, así como reportero e invitado en programas de pesca de radio y televisión,  y grabado para el conocido “Hai que mollarse”  de la TVG.
Creador de esos pequeños señuelos capaces de engañar a truchas, reos y salmones a través de la combinación, desde hace ya más de 25 años, de plumas de “bichería”, hilos y materiales sintéticos, ha participado en numerosas exhibiciones de montaje a nivel nacional e internacional.
Sin más, a ver que nos cuenta….


P: Sentado delante de un ilustre estradense y mejor pescador, reconocido en el panorama nacional e internacional, ¿Qué es para Xaquín L. Muíños la pesca?

R: Libertad, superación, estar con uno mismo, encontrarse, un montón de sensaciones y vivencias no sólo en acción de pesca sino también en todo lo que la rodea. Nunca hobby o deporte, que va... Al menos a mi manera de entenderla y reconociendo que con el paso de los años se ha convertido en el día a día, en una forma de vida, en algo cotidiano. Veo complicado vivir exclusivamente de esto, no mueve masas, esto no es fútbol... Pero tengo la suerte de poder compaginar mi trabajo con el montaje de moscas y el teclado cuando escribo de pesca.

P: Empezaste a pescar de niño, ¿Cómo fueron los inicios?
R: De muy niño, con siete u ocho años como acompañante de mi abuelo en el río Ulla. Después con mi padre y con mi hermano pequeño en todo tipo de ríos y regatos “ballesteando” a cucharilla. Ya con diez y once años por libre, al lado de casa, en el río Ulla, y absolutamente con todo lo que se pudiera utilizar como cebo tanto natural como artificial. A los doce años descubrí la mosca y decidí que esa sería, sin abandonar las demás artes, mi modalidad reina.

P: ¿Qué personas van siempre ligadas a tu gran pasión?
R: En el río, a día de hoy y por encima de todo, mi hermano Antonio. Aunque a ambos nos gusta pescar solos.
En lo demás, la gente que me lee cuando escribo de pesca y me anima a continuar escribiendo.

P: Tengo entendido que eres también un gran cazador de arcea por tierras estradenses...
R: Pues si. Cazo casi en exclusiva la becada. Es una pieza salvaje y tremendamente complicada, en su caza prima el lance antes que la percha y eso la convierte en mi favorita. A esto debo añadir que me apasionan los perros de muestra, que son los utilizados para esta modalidad. Podría salir al bosque cien veces sin escopeta. Sin perro, a becadas, ninguna. Me quedaría en casa. Creo que nadie que sienta una mínima inclinación hacia la belleza se quedaría indiferente ante un pointer de muestra a una becada, lo que viene después es ya secundario, y en parte, carente de estética.

P: Eres conocido en el mundo de la pesca como “El Señor de las Moscas”, ¿De dónde viene este apodo?
R: Pues del otro lado del Eo, de Asturias. Por el río Narcea comenzaron a llamarme así cuando empeccé a ser reconocido como montador de moscas. Iba allí a pescar salmón varias veces todos los años desde muy joven. Pronto llegaron pedidos de particulares y de establecimientos de pesca sobre todo de la cuenca del río Narcea. También utilizaba este nombre como Nik hace ya bastantes años en las tertulias de la web de la revista  Trofeo Pesca.

P: ¿A qué años comenzaste como montador de moscas?
R: Con doce años empecé a atar mis primeras moscas de trucha. Eran caras y perdía muchas, de modo que no me quedó otra. Con catorce ya vendía más de lo que podía hacer a pescadores de la zona. Recuerdo que conseguir anzuelos con anilla y unos mazos de gallo de León era toda una odisea. También utilizaba pluma de los gallos del país que había en casa, muy parecido a la variedad indio encendido de los más utilizados leoneses. No había internet y en aquel tiempo nadie hacía moscas. El asunto era complicado y yo un niño. Más tarde, ya con diecisiete años empecé con las de salmón. Otra odisea.

P: Conocidas en muchos lugares del mundo, ¿Por dónde tienen pescado?

R: Pues a día de hoy recibo pedidos de todos los ríos asturianos y cántabros, además de los de Galicia. Pas, Cares, Sella, Narcea, Esva y Eo entre otros. También me llaman pescadores no ribereños de zonas salmoneras. Leoneses, madrileños, vascos, catalanes, y hasta andaluces, que son asiduos de estos ríos salmoneros que te comento. Para fuera he montado principalmente para Irlanda, Islandia y Alaska.

P: El hombre que escribe bien, escribe, no como los demás, sino como el mismo, decía Montesquieu. Uno de los motivos por los que también eres conocido tanto en el mundo de la pesca como fuera de él, es por tu dominio ante el papel. Según tengo entendido escribes relatos y colaboras con revistas deportivas haciendo reportajes y crónicas sobre la pesca, ¿En cuáles has participado?
R: En muchas páginas web del sector, en periódicos de pesca como el gallego Trueiro, en la revista asturiana Orbayu y Naturaleza, y en la nacional Trofeo Pesca.
Ya que lo mencionas, otra cita de Montesquieu reza que la palabra es mitad de quien la pronuncia, mitad de quien la escucha. Cuando escribes debes de pensar también que la mitad es de quien lo lee.

El colaborar en medios y cabeceras tan diferentes te va abriendo puertas y sobre todo te enseña mucho, pues créeme que no es lo mismo escribir en un blog o en una web, que en un periódico o una revista. Cada uno tiene un registro diferente.

P: Según tengo entendido, vives a orillas del río Ulla ¿Qué representa este río para ti?
R: En la pesca todo. En la vida mucho, es el río que me vio nacer.

P: ¿Ha cambiado mucho la pesca que ha conocido de niño con la de hoy en día?
R: Totalmente. Me haces preguntas que completarían un libro y tenemos poco tiempo pero resumiendo, creo que la gestión no es la adecuada y la contaminación va a más.

P: ¿Cuáles son las principales zonas de pesca del rey del río en el Ulla?
R: En este momento únicamente los tres cotos de que dispone el río: Couso, Sinde y Ximonde. Todo lo demás está vedado para salmón.

P: El río Ulla es uno de los referentes en Galicia y España en cuanto a la pesca del salmón. Después de años difíciles, ¿Cuál es la situación hoy en día? ¿Podría haberse desarrollado algún tipo de gestión más eficiente?

R: Pues sí, hace años la situación era complicada. No había salmones, si acaso capturas anecdóticas que hacían imposible lo que hoy llamamos un aprovechamiento sostenible. La temporada hábil de salmón comenzaba el 19 de marzo y la de trucha el 1º de mayo. Fue entonces cuando comenzó a forjarse el plan de recuperación del río Ulla. Lo recuerdo muy bien, recuerdo el día en que el señor García de Leaniz, biólogo encargado del plan de recuperación, propuso vedar todo el río para salmón. Yo estaba en esa reunión al igual que muchos pescadores del río Ulla. La mayoría estaba en desacuerdo por miedo a lo que luego ocurrió, por miedo a que nunca más nos concedieran tramos libres para pescar salmón.
Recuerdo que luego de varios tira y afloja, García de Leaniz dijo textualmente: “Señores, ¿Quieren salmones? Pues déjennos trabajar, y esto incluye vedar el río por el momento”
Y hasta hoy…

Yo no digo que el potencial salmonero del río a día de hoy sea para tirar cohetes, pero si creo, que con un cupo de capturas establecido de 60 o 70 salmones por temporada podríamos permitirnos perfectamente pescar un tramo libre. La única diferencia sería que en vez de repartirse los tres cotos el cupo de salmones establecido, lo harían éstos, más el tramo libre. De este modo todos tendríamos derecho a pescar y no sólo los afortunados en el sorteo de cotos para el cual la demanda es tremendamente superior al número de plazas. Por otro lado, ejerceríamos el derecho que el recargo obligatorio de salmón que pagamos en las licencias confiere al pescador y que no disfrutamos si no conseguimos permisos, lo cual me parece un robo más. Además el pescador de fuera que deseara venir a pescar salmón aquí no dependería de cotos y de sorteos y dormiría, comería y se dejaría sus dineros en los establecimientos de la zona. Tal y como están las cosas estos dineros se quedan en Asturias y Cantabria que es donde sí hay zonas libres, apuesta turística, cotos debidamente adecuados y cultura salmonera.
Por cierto, Cantabria con cupos salmoneros por río, incluso ampliables en años de bonanza en los que se prevén cumplidos a poco tiempo del inicio de la campaña. A estas zonas es a donde vamos a pescar y a dejarnos el dinero los ribereños del Ulla y otros aficionados gallegos a los que nos gusta pescar y no depender de sorteos casi imposibles.

P: Siendo tan importante y conocido inclusive fuera de nuestras fronteras ¿Piensas que tienes el reconocimiento suficiente en el ayuntamiento de A Estrada?
R: Recuerda que nadie es profeta en su tierra…

P: Siendo una marca de identidad cultural para nuestro ayuntamiento, ¿Por qué crees que no ostenta la importancia que merece a través de iniciativas tanto políticas como sociales desde un enfoque colectivista?
R: Por pura comodidad, pienso. Tal y como están las cosas no se puede, no podemos vender lo que no tenemos. Creo que lo que expongo en cuanto a aprovechamiento y gestión del río no resulta tan descabellado, puesto que sigo defendiendo, al menos de momento, el cupo de peces por temporada con los tres cotos adecuados debidamente y un par de tramos libres. Entonces sí podríamos ofrecer y publicitar esa marca de identidad que es el salmón atlántico en el río Ulla.

P: De sobra es conocido el potencial de A Estrada: Capital del Mueble de Galicia, situación geoestratégica… En el ámbito turístico la oferta pesquera y la Fiesta del Salmón, A Rapa das Bestas de Sabucedo, turismo rural.... ¿crees que sería posible implementar el marketing territorial en el pueblo como medio para mejorar el nivel y calidad de vida de los ciudadanos, y a la vez atraer visitantes, e inclusive inversiones exteriores?
R: Por supuesto que si. Pero vuelvo a la respuesta anterior y reitero que en base a una buena gestión de recursos inexistente en este momento. No se puede vender lo que no se tiene.

P: Sin robarte más tiempo y para terminar, ¿Qué le dirías a todos aquellos que consideran la pesca aburrida?
R: Que si, que si... que es aburrida (risas).